 |
Dystymia jest zaburzeniem, który wchodzi w skład zaburzeń afektywnych. W klasyfikacji zaburzeń psychicznych DSM IV, dystymia oznaczona jest kodem 300.4, w ICD 10 F34.1. Od depresji endogennej odróżnia dystymię łagodniejszy przebieg, choć tak jak i ona wymaga na ogół leczenia psychiatrycnego. Przyczyny występowania dystymii nie są do końca znane, ale sugeruje się zarówno wpływ czynników genetycznych jak i czynników środowiskowych. Aby można było zdiagnozować dystymię - co jest niezwykle trudne ze względu na rozlany charakter objawów, występować muszą minimum dwa objawy spośród: zaburzeń łaknienia, zaburzeń snu, trudności z podejmowaniem decyzji, niską samooceną, poczuciem beznadziei, przewlekłym zmęczeniem i deficytem uwagi. Objawy te muszą utrzymywać się około 2 lat. Dystymia dotyka dwa razy częściej kobiet niż mężczyzn i pojawia się w najczęściej w wieku dziecięcym i adolescencji, przy czym średnio od momentu pojawienia się pierwszych objawów do momentu diagnozy upływa 10 lat. Dystymia współwystępuje niekiedy z zaburzeniami narcystycznymi, typu borderline i z osobowością unikającą lub lękową. Dystymia może też podwyższać ryzyko uzależnienia od alkoholu czy narkotyków, które traktowane są przez chorego jako sposób na radzenie sobie z tą przewlekłą i chroniczną depresją. Nie leczona dystymia, bardzo poważnie obniża jakość życia osoby chorej uniemożliwiając jej rozwój, realizację siebie i głębsze odczuwanie szczęścia i przyjemności. W leczeniu dystymii stosuje się zarówno środki farmakologiczne (psychiatra) jak i psychoterapię. Leczenie jest tym bardziej skuteczne im szybciej zostanie rozpoznane zaburzenie. W niektórych przypadkach leczenie trwa przez całe życie chorego, odstawienie leków czy rezygnacja z psychoterapii prowadzi bowiem do przerwania okresu remisji i nawrotu choroby.
Strona główna
© Psycholog Sosnowiec 2007 |
Stat.
|
