W leczeniu chorób psychiki decydującą rolę odgrywa nastawienie chorego i jego relacje z innymi ludźmi. Doświadczenia codzienne, na które składają się przeżycia każdego z nas i obserwacje otoczenia, potwierdzają oczywistą prawdę, że źródłem pomocy w zaburzeniach psychologicznych (nie mówimy tutaj o chorobach psychicznych) prawie zawsze jest inny człowiek lub grupa ludzi i uczucia, słowa i działania. Wpływają one na stan psychiczny cierpiącego, a więc na jego emocje, świadomość: zachowanie się, najczęściej zmienione chorobowo na skutek działania całego zespołu czynników: zarówno alogiczno-somatycznych jak biograficzno-psychologinych i społeczno-kulturowych.
Zastosowanie wiedzy psychologicznej do leczenia różnych chorób - wg Pierra Janeta - nazywamy psychoterapią, inaczej: psychoterapia to specyficzne oddziaływanie za pomocą środków psychologicznych od niespecyficznego wywierania wpływu.
Pomoc psychologiczna jest skuteczna, w większym lub mniejszym stopniu, w leczeniu takich zaburzeń jak:
Zaburzenia nastroju
Zaburzenia nerwicowe i somatyzacyjne
Zaburzenia behawioralne
Zaburzenia zachowania i emocjonalne wieku dziecięcego i młodzieńczego.